Ticari İş

T.C.
YARGITAY
11. Hukuk Dairesi

E:2004/7706
K:2005/7124
T:04.07.2005

Taraflar arasında görülen davada S. Asliye 1. Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.05.2002 tarih ve 2000/685 – 2002/305 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Berkant Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
KARAR : Davacı vekili, müvekkili şirketin satmış olduğu buğday emtiasının taşınması için davalılar M. H. ve M. A. H.’nin sahibi bulundukları P. Nak. Tic. San. Ltd. Şti.nden kamyon istediğini, diğer davalı yönetimindeki … DA 366 plakalı aracın gönderildiğini, buğdayın tam ve sağlam olarak yüklenmesine rağmen, alıcısına ulaşmadığını, aracın plakasının sahte olduğunun ortaya çıktığını, davalıların zarardan sorumlu bulunduklarını iddia ederek, 2.395.200.000.TL.nın tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar M. H. ve M. A. H. vekili, müvekkillerinin ticari işler tellalı sıfatlarının olduğunu, taşıma akdi yapmaları için davacı ile taşıyıcı A. U.’yu bir araya getirmekle görevlerinin son bulduğunu, davacının kötüniyetli olabileceğini, buğdayın teslim edilip edilmediğinin belli olmadığını, gerekli belgelerin araç sürücüsünden alınmadığını savunarak, davanın reddin istemiştir.
Diğer davalı, davaya yanıt vermemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının Afyon ilindeki alıcıya ulaşmak üzere davalı A. U.’nun kullandığı kamyona buğday emtiasını yüklediği, alıcısına ulaşmadığı, diğer davalıların sorumluluklarının sadece aracı acente olmaları dolayısıyla kamyon sevk irsaliyesinin davacıya intikalinde sona erdiği gerekçesiyle, davalı A. U. hakkındaki davanın kısmen kabulune, 2.195.000.000.- TL.nın tahsiline, diğer davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartısılıp, degerlendirmesinde usul ve yasaya aykırı bir yon bulunmamasına, gerekceli kararın davalı A. U. ‘ya bızzat tebliğ edilmiş olmasına göre, davacı vekilin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Somut olayda davacının, Afyon-Çobanlar ilçesinde bulunan müşterisine satmış olduğu buğdayın taşınması için P. Nakliyat Ltd. Şti’nden 18.07.2000 tarihinde araç istediği, bu davalının navluna esas olacak şekilde kilogram başına ücret de yazmak suretiyle aynı tarihli kamyon sevk pusulası ile diğer davalının sürücüsü bulunduğu aracı gönderdiği, davacının, satmış olduğu buğdayı tarttırarak ve 19.07.2000 tarihli sevk irsaliyesi düzenleyerek alıcısına ulaştırmak üzere gönderilen davalı A. U. ‘ya ait araca yüklediği, ancak buğdayın alıcısına teslim edilmediği hususları dosya kapsamıyla sabittir. TTK.nun 814’üncü maddesi hükmune göre, aksine sozleşme olmadığı takdirde komisyoncu eşyayı kendi vasıta ve adamlarıyla taşıtabilecegi gibi kendi yerine gecen taşıyıcılara da taşıtabilir. Bu halde komisyoncu, tasıyıcı sayılır. Davalı P. Nakliyat Ltd. Şti’nin 18.09.2000 tarihlı kamyon sevk irsaliyesinde yükü sağlam teslim edeceğini taahhüt etmiş olduğu açık bulunmasına göre, mahkemenin kabulünün aksine, bu davalının tellal olmadığı, taşıma komisyoncusu sıfatının bulunduğunun kabulü gerekir. Öte yandan, davacı vekili, dava dilekçesi içeriği ve istem kısmında P. Nakliyat Ltd. Şti’ni de dava ettiğini, zararın bu davalıdan tahsili gerektiğini açıklamış olmasına rağmen, karar başlığında davalı şirket adına yer verilmemesi de doğru değildir. Bu durum karşısında, davalılardan P. Nakliyat Ltd. Şti’nin taşıma komisyoncusu olduğu kabul edilip, uyuşmazlığın TTK.nun 814’üncü ve devamı maddeleri hükümleri dikkate alınarak sonuçlandırılması gerekirken, yazılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ : Yukarıda ( 1 ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ( 2 ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.07.2005 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Bir cevap yazın